Uzak

Sadece derin denizler var

şimdi artık aklımda

Hep ıssız

Hep hırslarımdan da arsız

Parmaklarımın ucunda biri

Kucağımda biten bir yaz
Şimdi başımda sadece

Hiçbir şeye aklımın ermediği
derin denizler var

Bertrand Piccard

Bir psikiyatrist, bir maceraperest ve bir çevrecinin bütünleştiği bir insan.
Dünyada balonla ilk defa en yükseğe yükselmiş bir dedenin torunu ve dünyada özel bir denizaltıyla en derine inmiş bir babanın oğlu...
Balon ve daha sonrada güneş pilleri ile çalışan planörü ile hiç inmeden dünya turu gerçekleştiren biri olarak ailesinin genetik kodların bağlı kalan bu doktoru, daha iyi tanımak için TED Konferanslarındaki konuşması alttaki linkte.

http://www.ted.com/talks/lang/en/bertrand_piccard_s_solar_powered_adventure.html

Gece ve Kış

Her gecenin içinden
tüm mevsimler sırayla geçiyor
Benim her uyanıklığım
Nedense hep kışa rastlıyor

Ağaç

Köklerinden mi kurur önce ağaçlar

dallarından mı yoksa
Bir gövdesi dayanır sanırdım zamana
bir de üstüne kazılmış yazılar

Sen benim
dallarından büyüdüğüm
yapraklarından beslendiğim
Sen benim
altında serinlediğim
Gösteremezsin bile şimdi bana
nerende kazılıydı ismim

Çağrı

Uzakların kafama dolandığı gecenin bir vakti

Ayaklarımın altından çekiliyor bu şehir

Pencereyi açık bırakıp yatıyorum artık

Her an sanki odamdan kaçacakmışım gibi

Balık

Ne yağmuru bildi, ne bulutu

Tanıdığı günyüzü bildiğimizden değildi

Sonsuz kaçışlar yaşadı

bir kıyıdan bir kıyıya

Her kaçış başka bir kaya

her kaya başka bir dünya

Tüm örtülü korkular

geceleri açılmak için bekledi hep etrafında

Yıldız Kayması

Gecenin içinde bir yere kaçıyor

gökyüzünde bir yıldız gizlice

Sen buğulu gözlerimden bakamadığım

Çatlak sesimle konuşamadığım

Sakın uyma yıldıza

Bu karanlık geceler

hiç bize göre değil

.

Kayıp Şehir

     Koskoca bir şehir hiç kaybedilebilir miydi? Kaybetmişti ama işte.

    O zamana kadar kolay yoldan yaşamını sürdürebilmek için etrafını sarmalayan kalabalıkların arasına karışıp, herkesin kabullendiği kurallara uygun olarak, herşeyi anlamaya, herşeyi duymaya, herşeyi düşünmeye, şimdi küçümsediği düzeyden çalışmıştı. Hayalleri bile küçücüktü. Öyle küçüktü ki, kırıldığında ortaya saçılan parçalar hiç de canını acıtan, sıkan cinsten olmazdı. Böyle yaşamanın kıskanılacak, özenilecek hiçbir yönü olmadığından, o da herkes gibi ve herkes kadar takdir, kıymet toplar, içinde olduğu kalabalığın doğal akışında sürüklenir giderdi.

Tanıyor musun?

Sakın şimdi adını söyleme

daha beni tanımıyorsun

Göz bebeklerim kapanacak nerdeyse

ne kadar da parlak bakıyorsun

Sus ama, sakın bir şey söyleme

gözlerimden içeri daha giremiyorsun

.

Roman Kahramanı

    Yarım kalmış yetim romanın, konuya nereden girdiği tam da belli olmayan bir karakteri gibiydi sanki. Sanki yazar kitabın ortasında zamansız ölmüş, o da bu yüzden, bütün renklerini ansızın kaybedip, allak bullak karanlıklara dökülmüştü. Üstüne yüklenen ne bir özelliği kalmıştı geriye, ne de öyküyü kanatlandıran düşünceleri. Hepsi bir bıçkının hışmından geçmişcesine parça parça ortalığa savrulmuştu. Kendini iyi kötü bir şey zannederek, anlık çabalarla koşuşturduğu bir yolun belirsiz bir yerinde, birden ölüm sessizliğine dalıvermişti. Duvarlarla mı çevrelenmişti etrafı, yoksa bir sonsuzluğun kahredici çaresizliğinde miydi?

    Yarım kalmış bir romanın yarım kalan öksüz bir karakteriydi. Ne kitabın nereden başladığı belirgindi, ne de onu ne zaman içine hapsettiği. Bir yerlerden öylesine girivermişti sanki öyküye. Sonra da herşey öylesine ortada kalmıştı. Yaşantısının ne öncesi vardı, ne de sonrası.